امروز در تعطیلات عید فیلم به وقت شام در تلویزیون پخش شد. بر خلاف دیگر اعضای خانواده کششی برایم نداشت. فیلم خوبی بود؛ ولی برای منی که چهار سال اخبار تلخش را دنبال کرده ام مرارت آور بود و تلخ! هیجانش بماند برای همان نادان هایی که با پاپ کرن از دریچه ی تلویزیون به فلاکت مردم می نگرند و اینچنین در جست و جوی واقعیاتند...

از مظلوم دفاع میکنم؛ هر چند تو باشی

یادداشتهای برتر در این باره:

تلاش ترامپ برای حرکت ایران به سمت نظامیگری - داوود حشتمی

پای یک ایران در میان است - محمد فاضلی

اطلاعیه:

به اطلاع خوانندگان گرامی میرسانم که از این به بعد مطالب جدید و نوشتارهای بنده در این سایت منتشر خواهد شد. از شما دعوت میکنم که همچنان با نظرهایتان مرا راهنمایی کنید.

یکی از استادهای خارجی و بنام به ایران آمده بود و بر طبق معمول بعد از کنفرانس به تهران و شیراز و اصفهان سفر کرده بود. آنچه مرا به تعجب وا داشت علاقهای بود که از بین آنهمه اثر شگرف به مرقد امام خمینی پیدا کرده بود. اگر مصلی را میدید چه میکرد؟!

۲۵ سالش بود و دانشجوی دانشگاه تهران.

یک روز به خوابگاهشان در کوی دانشگاه آمدند و از اهمیت تحولات به دستور امام سخن گفتند؛ سوال بعدی این بود: کدامیک از شما میخواهید فرماندار شوید؟

قصهی ۳۰ سال پیش است.

اشتباه کردند و حالا هم اشتباه میکنند؛

آنزمان بخاطر عجله و حالا بخاطر محافظهکاری...

بهش گفتم فکر نکنم چیز با ارزشی پیدا کنی!

لبخند زد و گفت حالا بزار ببینم...

اون موقع بود که به نظام ارزشیام شک کردم.

حکایت خیلی از آدمای دور از اجرا هم مثل حکایت آقایان احمدینژاد و ضرغامیه.

یا اپوزوسیون میشن و همه چیزو میکوبند و یا روشنفکر میشن و نوید دنیایی زیباتر میدن.