افرادی وجود دارند که آرمانهای بسیاری در سر میپرورانند. بعضی همت بالاتری داشته و به آن جامهی عمل پوشانده و وارد سبک زندگی خودشان میکنند؛ کمکم منطق زندگی خاصی پیدا میکنند که بر اساس همان آرمانهاس

مطلب پیش رو در پایگاه تحلیلی خبری خرداد با همین عنوان منتشر شده: خرداد: «مردم باید این را متوجه باشند که تنهایی یک مشکل شایع است. یک مشکل جدی است. تنهایی غمانگیز است، هیچکس با این موضوع مخالف نیست

دیگر آن قدر پیر شدهام که بخواهم قصهی دانشگاهم را بگویم. در یک جمله بگویم: دانشگاه برایم بستر خودآگاهی، تغییر و رشد بود. در دانشگاه بود که فهمیدم پیشتر که بودهام و چه میخواهم باشم. خیلیها بخاطر

امروز از یکی از مسولین شهرداری -که به نوعی کارفرمایم است- خواستم تا ضوابطشان را در اختیارم بگذارند تا از آن عدول نکنم. ایشان فرمود: ما که نمی تونیم خودمون رو ببریم توی کمیسیون ماده صد و جریمه کنیم! می تونیم؟! شهرداری داره کار رو میسازه... واسه خودش میسازه دیگه... ضابطه ای وجود نداره...

گاه فکر میکنم که به یک خاطر زندگی میکنمو آن هم اعتقادم است که هر انسان خیلی عادی ای هممیتواند جهان را تغییر دهد

در ایران معاصر هاشمی و روحانی را در این دسته قرار میدهند. بعضی آنها را کسانی می پندارند که به هیچ ارزشی قائل نیستند و بهراحتی رنگ عوض میکنند. بعضی معتقدند که اصطلاح فراجناحی خودساخته است و پوششی

واقعیتش اینه که اکثر اوقات ما برای کسانی کار میکنیم که حداقل دانش هنری را ندارند و چیزی از زیباییشناسی، هنر (بخصوص از نوع مدرنش) و امثالهم را نمیدانند. به همین خاطر یکی از اشتباهات رایج ما این است که در زمان تعامل به زبانی سخن میگوییم که او نمیفهمد و با چیزهایی دلگرمش میکنیم که برایش مهم نیست. در هن...

« بررسی از دلیل ایجاد تنهایی منبع زنده » من این است: انفجار تاریکی و چشم پوشی از اطراف، و تمرکز بر خود خودت! هرچند «تنهایی»ام امیدوارکننده بهنظر میرسد، اما تلخ و گزنده است؛ چرا که تمام کارهای خودآگاهانه گزنده اند!

یکی از جنایت های جمعی ما ایرانیان علیه خودمان این است که خودمان را مجبور می کنیم تا پیچیده فکر کنیم! حال آن که واقعا تعداد کمی از افراد هر جامعه برای تفکرات پیچیده خلق شده اند. ایران جایی است که همه ب

امروز دکتر حناچی شهردار تهران شد! بجز روی بورد بسیج که بلندگوی یک جناح سیاسی است و با یکی از نامزدها عناد بیشتری داشت دیگر صدایی نشنیدم. امروز انتخابات بین دو نامزد از یک طیف سیاسی و در شورای شهری ی

چند سال پیش میگفت که سالها بود از رسانهها دوری کرده و چیزی نشد! حالا پس از سالها تصمیم گرفته بود بازگردد. خیلی عجیب بود؛یکه خوردم؛ ولی راست میگفت. #باـدستـرویـدستـگذاشتنـبهـفکرـارضاءـحسـمخالفتمانـنباشیم

اگر مرا کمی از نزدیک بشناسید احتمالا متوجه خوشبینیهایم به دنیا و دوستانم شدهباشید. تحمل منفیبافیهای اطرافیانم را دارم و علیه آنها انرژی میگیرم. ولی دربرابر منفیبافیهای بهظاهر مستدل شکستپذی

سیاحت نامه مجموعه یادداشتهایی است از سفر سه هفتهای من به برلین. بیشتر سیاحت بود تا کاری دیگر و فرصتی برای دیدن جامعهای که شاید گونهای از اتوپیا باشد.

آره آره! اگر در غرب و با این همه آزادی، بعضی از احوالات روان پریشی در افراد مشاهده شود، طرف قطعا بیمار است. ولی در ایران باید محتاط تر از این از انگ بیمار روانی استفاده کنیم. قبول این گزاره هم کار را دو چندان سخت تر میکند که «هیچ وقت کل جامعه مریض نیست» و بعضی از احوالات را باید به حساب تفاوت های فر...

هدست توی گوشمه و دارم مترو رو طی می کنم. این جا هیپ هاپ آمریکایی بیش تر از رپ فارسی می چسبه. به همین خاطر فعلا دارم به رپهای آقا «دِرِیک» گوش میسپارم. من عادت کرده ام که توی مترو و وسایل نقلیه آهنگ بزارم تا تسکینی باشه برای مسیری که طی می کنم. مثل عصرا که از دانشگاه از میدان انقلاب به سمت خانه می آی...

قبول که تنها مسیر پیش روی تمام تمدن ها توسعه است و توسعه هم از جنس مدرن شدن؛ مهم تر، این که طی این مسیر فقط برای یکبار است. تمام چالش، طی آن با خودآگاهی است. الگوها بسیار است و سرسپردگی به آن ها راحت ترین اشتباه خواهد بود: تکرار اشتباهات جلوتری ها...

از صبح تا الان یک مسالهی دیگری ذهنم را مشوش کرده؛ اگر بعدا یکی از اطرافیانم از من مشورت خواست و به استطاعت مالی رسیده بود، آیا اول باید به حج واجب برود یا به آلمان؟ میدانم سوالی عجیب است! اما واقعا چالش من شده و بخاطر مهمترین دستاوردم از سفر آلمان نشات میگیرد: آنجا بود که فهمیدم انسان آزاد است. آنقد...

ساعتهای آخر حضورم در آلمان است و در صف فرودگاه منتظرم تا بلیط پروازم را بگیرم. در صف ایرانیان تک و توک افرادی هستند که مقنعهای به سر داشته باشند و اکثرشان تا آخرین لحظههای حضورشان در هواپیما هم این پارچهی سنگین را به سر نخواهند کرد. درست در طرف دیگری از فرودگاه صف طویلی برای پرواز به قاهره تشکیل شده...

آلمانیها آدمهای ترسویی هستند. تا هوا سرد میشود کاپشن میپوشند و از بازارهای هفتگی خود دست میکشند. با آن که اقلیمش سردتر از اقلیم ماست، در هوای سرد مثل ما لباس میپوشند و به آن عادت نمیکنند؛ انگاری که خیلی نگران سرما خوردن خودشان هستند! من که آنجا مسخرهشان میکردم. حالا که چهار پنج روزی میشود که به تهرا...

فکر کنم هفت سال پیش بود که بابام گفت شخصیت هر کسی مثل فوتبال بازی کردنشه. راستم گفت!